In de media

Op vrijdag 4 november 2016 was ik te gast bij het programma Koffietijd van RTL4.

In het kader van hun weekthema “Praten over de dood” was ik uitgenodigd om mijn werk als kunstzinnig begeleider voor de uitvaart toe te lichten. De uitvaartkist Voeten in het zand, die ik ooit schilderde voor een open dag van het crematorium en later meeging naar uitvaartbeurzen, stond in de studio als voorbeeld.

Op de foto links gast-collega Maarten Bredero (architect) die een uitvaartkist ontwierp en daarmee een prijs won en rechts de presentatrices Loretta Schrijver en Pernille La Lau.

nauitzending4nov2016uitgesneden  nauitzending

 

Hardleers

Zaterdag 3 september 2016

Het is weekend en toch ben ik om 7 uur wakker. Uit bed gaan is niet echt noodzakelijk; geen kids die naar school of werk moeten. Ik probeer nog wat te dommelen en mezelf wat uitslaaptijd te geven, maar al gauw vindt mijn brein het wel welletjes en neemt het over. Ik kan me een slag in de rondte denken, piekeren, mijmeren en voordat ik het weet zit ik in een denkspiraal die me nergens brengt, behalve verder van mezelf en daar waar ik wil zijn. Ik ga uit bed en mijn hoofd lijkt een opslagplaats van watten geworden. Koffie dan maar en veel water. Ik besluit computerwerk te gaan doen. Altijd een uitgesteld klusje. Een uurtje later bonkt mijn hoofd en lijken mijn ogen steeds meer moeite te hebben een heldere blik te laten zien. Zoals de beste loodgieters thuis zelf lekkende kranen kunnen hebben, lijk ik zelf hardleers te zijn in het opvolgen van mijn eigen adviezen en overtuigingen. Je passie volgen, dat doen waar je energie van krijgt en het brengt je weer in een positieve flow! Hup…een schop onder m’n gat en naar m’n atelier. Wat een rommeltje… In de zomer heb ik veel geschilderd, maar sinds een paar weken kwam de klad er weer in. Afgeleid door oude en nieuwe zoek- en ontdekkingstochten (dat dacht ik tenminste) ‘vergat’ ik weer mijn eigen bron van inspiratie, energie en blijdschap: tekenen en schilderen! Gelukkig altijd onder handbereik. Na een paar uur in het atelier is de hoofdpijn weg, mijn hoofd is weer helder en liggen er een drietal bewerkte doeken me verlangend aan te kijken om verder ontdekt te worden… Ik voel dankbaarheid voor dit inzicht en zie dat buiten de zon is gaan schijnen!

innerchildwip

Tijd voor Anders..

Op de Uitvaartbeurs in Haaksbergen in oktober 2013 werd de kiem gelegd voor een nieuw project. Dit zou me uiteindelijk twee jaar op een positieve en inspirerende manier bezig houden. En dat was heel fijn in een periode waarin het voor mij persoonlijk soms donkere tijden waren.

Tijdens de Uitvaartbeurs ontdekte ik dat er veel interesse bestond voor het anders vorm geven van een uitvaart. Naast mijn tafel vol met flyers, mini-voorbeeldkistjes en herdenkingsplankjes, stond de grote uitvaartkist die ik al eerder schilderde in opdracht voor een beurs in het crematorium. Een kist geschilderd in vrolijke kleuren met als thema Voeten in het zand, naar het bekende gedicht.

DSC00199  DSC00379

Al is de dood voor de meeste mensen nog zwaar en zwart, toch staan er steeds meer mensen open voor het persoonlijker en “levendiger” maken van dit thema, waar ieder van ons mee te maken krijgt. De uitvaart is een belangrijk ritueel voor nabestaanden in het rouwverwerkingsproces. Dit heb ik aan den lijve ondervonden, maar ik hoor het ook telkens weer van nabestaanden die ik een stukje begeleidde in dit proces. Het afscheid nemen wordt steeds persoonlijker. En terecht. We nemen afscheid van een uniek persoon. Daar kun je niet een voor iedereen geldend draaiboek bij pakken. Ik zie dan ook dat steeds meer uitvaartondernemers de weg kiezen van personalisering. Mijn werk als kunstzinnig begeleider kan daar ook bij horen als het gaat om een klein stukje andere invulling.

Terugkomend van de beurs in Haaksbergen bleken al mijn flyers op. Leuk al die belangstelling. Omdat ik toch nieuwe moest laten drukken leek het me goed nog eens te kijken naar de inhoud. Ik nam contact op met mijn tekstschrijfster en die stelde voor eens te praten met een vormgever, omdat ik beeldmateriaal voorop wilde stellen. Zo gezegd, zo gedaan. En tijdens het gesprek met deze jonge, net afgestudeerde vormgever, ontstond het ene idee naar het andere, wat eindigde met het voornemen: ik ga een magazine maken met eigen verhalen en beeldmateriaal! Thema: ANDERS Omgaan met verlies.

COVER

We zijn inmiddels anderhalf jaar verder. Het hele proces mocht tijd hebben.. Geen haast. Ik heb genoten van iedere minuut die ik eraan werkte. Alleen dit al maakt het magazine voor mij tot een succes… De toekomst zal uitwijzen wat me dit nog meer gaat brengen.

Medio december 2015 is het magazine te verkrijgen.

Met een hartelijke groet, Diane

 

 

 

De goede dood…

Zelf bepaald levenseinde in het licht gezet

Toen ik donderdagavond 9 februari jl. op televisie het nieuws vernam dat er een film uitkwam met de titel  ‘De goede dood’, wist ik dat we de volgende dag afscheid moesten gaan nemen van mijn moeder. De film vertelt het verhaal van de ongeneeslijk zieke Bernhard, die besloten heeft om te sterven. Niet overvallen te worden door de dood, stikkend ten onder te gaan – zijn grootste angst – maar rustig, voorbereid, in een vredige slaap heen te gaan…

Het thema euthanasie lijkt steeds meer uit een verstopt hoekje te komen, maar een mening erover hebben is niet gemakkelijk. Tenminste, niet voor mij. Ik heb gestruggled met de vraag of het zelf bepalen van je levenseinde wel de ´bedoeling´ is van ons leven hier op aarde. Het moment van deze worsteling, in mijn geval als naaste, is er vaak nog niet als het sterven van onze dierbare nog op ´veilige´ afstand ligt. Mijn ervaring is dat het dan toch echt anders voelt dan wanneer het ook daadwerkelijk een gegeven dreigt te worden. Mijn oprechte woorden van instemming en begrip kwamen ineens op een helling te staan. Grote vraagtekens verrezen er bij mij of dit wel de juiste weg kon en mocht zijn. Hoe zit het met ons lot, onze levenslessen, onze onverwerkte gedachten, emoties, gevoelens? Lukt dat nog wel als we ‘voortijdig’ het aardse verlaten? Van de andere kant: is het nodig en bovendien wel haalbaar alles verwerkt en in het reine te hebben als je dit aardse leven verlaat?  Zal zeker niet altijd gaan; veel mensen worden ook plots uit het leven gerukt.  Inmiddels ben ik erachter dat ook met euthanasie deze weg wordt bepaald door krachten en machten sterker dan wij. Er wordt daarin ‘gestuurd’ door gebeurtenissen, gedachten, voorvallen, die geen directe link lijken te hebben met het beëindigen van een leven, maar ‘toevalligheden’ beïnvloeden het proces, als dat nodig mocht zijn. De ervaring die ik met mijn moeder’s overlijden mocht hebben is die van een mooie dood. Door haar volle overtuiging dat ‘dit het was en dat het goed was, de cirkel was rond’, haar kalme overtuiging, rust en berusting kon ze ons een goed gevoel geven over haar levenseinde. Nooit vergeet ik haar lieve glimlach vlak voor haar sterven. Een dankbaarheid dat ze dit leven mocht afsluiten, moe gestreden en verlangend naar een terugkeer naar de rust en vrede van het Licht. Dank je mam, voor alles en geniet van je welverdiende rust!

 

De balans opmaken

Zo aan het einde van een kalenderjaar is het niet verkeerd eens terug te kijken op het jaar dat bijna achter ons ligt. Even stilstaan, voordat het nieuwe jaar ons weer opslokt met verplichtingen, geplande en onverwachte gebeurtenissen.

Voor mij persoonlijk was het een bijzonder jaar, waarin zich telkens situaties aandienden die mij onbewust, maar ook bewust dwongen tot het maken van keuzes. Daarvan heb ik geleerd dat het maken van keuzes eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is. Waar ik vroeger ging afwegen en me aan probeerde te passen aan verwachtingen van anderen en aan mezelf opgelegde normen, zo logisch voelt het nu een beslissing te nemen die bij mij past. Het voelt dan ook bijna niet meer als een keuze, maar meer als een logische stap die ik zet. Voor twijfel is er dan geen plek. Volgens mij heet dat het volgen van je innerlijke stem. En die hebben we allemaal. We laten ons echter veel te veel leiden door andere stemmetjes. Eigen (ver)oordelende stemmetjes maar ook die van anderen. Wat ons eigenlijk alleen maar verder van onszelf afbrengt.

Is dat dan niet egoïstisch en ga je dan niet voorbij aan je medemens? Ik denk het niet. Juist door je meer te laten leiden door je hart in plaats van je hoofd, kun je liefdevoller zijn. En liefdevoller betekent voor mij je daadwerkelijk openstellen voor anderen, vanuit een oprechte belangstelling en verbinding. Dan kun je nooit iemand schaden.

In 2012 hoop ik nog meer wensen om te gaan zetten in waar- en werkelijkheid. Dat wens ik jullie ook allen toe! Ga ervoor!

November, maand van bezinning en inzichten

De maand november wordt gezien als de maand om te bezinnen, om even stil te staan. Het is ook de maand van Allerzielen, waarin we nog eens extra het verlies van dierbaren herdenken. Want het gemis van en de herinnering aan een verloren naaste is natuurlijk niet te plaatsen in een hokje, in een maand. Het is vaak een levenslang proces, dat op verschillende momenten en situaties weer nadrukkelijk voelbaar is.

Wanneer we stil staan bij ons leven en proberen te luisteren naar wat innerlijk leeft, komt er vaak een moment van “niet meer weten…”. Dat komt omdat we zo gewend zijn om zaken met ons hoofd, ons denken, te beredeneren. Dit is ons bewustzijn, daar waar we ons bewust van zijn. Dat is helder voor ons. Echter zijn er veel zaken in ons leven die onbewust spelen. Iedereen heeft onderliggende emoties, verlangens, vragen en twijfels. Juiste deze onderdrukte, weggestopte gevoelens, gebeurtenissen en verwachtingen kunnen ons verder helpen bij vragen of klachten.

De tekentaal, net als trouwens onze droomtaal, komt uit dat gebied van het onderbewuste. Maar deze taal is niet zo gemakkelijk te duiden. Hoe vaak worden we ’s ochtends niet wakker met nog de droom voor ogen. Maar wat in die droom gebeurde is vaak zo onsamenhangend en vreemd dat we er weinig mee kunnen. Dat komt omdat deze taal niet direct tot ons spreekt. De taal komt in symbolen, vreemde types en gebeurtenissen die veelal wonderlijk zijn en niet in het dagelijkse leven mogelijk zijn. Denk maar aan het “kunnen vliegen” in een droom.

Toch kunnen wij veel van deze onbewuste taal leren. Door te tekenen boren we dezelfde bron aan. Ook al denken (!) we dat we gericht en gecontroleerd een tekening op papier zetten; symbolen, kleuren, maar ook plaats en ruimte verraden veel over onze innerlijke belevingswereld. Ook het energetische tekenen, waarbij alleen lijnen of krassen op papier verschijnen, geeft veel informatie. Ons onderbewustzijn zal alleen associaties maken met dat innerlijke beeld dat voor ons belangrijk is op dat moment. De vorm die iemand ontdekt in die wir war van lijnen is dus zeer bepalend en een goede leidraad voor het werken aan inzichten. Tekentherapie kan helpen de symboliek en beelden te vertalen.

Bezinnen, inzichten; de tekentaal en het tekenen op zich heeft alles in zich om wat innerlijk leeft naar de oppervlakte (ons bewustzijn) te brengen. Met deze creatieve taal hebben we een manier voorhanden om op een veilige, fijne, maar vooral ook eerlijke manier met onszelf te communiceren.

De oplossing ligt uiteindelijk altijd in onszelf!

 

Een nieuw begin

Na maanden voorbereiding is het dan zover: mijn nieuwe website is online!

De lancering van deze nieuwe site betekent tegelijk de introductie van mijn “hernieuwde” praktijk.

Waar ik me de laatste jaren vooral richtte op kunstzinnige groepen, een kinderatelier en individuele cliënten, wordt het nu tijd een meer gespecialiseerde weg in te slaan. In de afgelopen zeven jaren heb ik veel cliënten mogen begeleiden. Een tijdje heb ik voor Livio in Enschede de dienst Tekentherapie-aan-huis verzorgd. Bepakt en gezakt met teken- en schilderspullen ging ik op pad om met voornamelijk ouderen in hun eigen vertrouwde omgeving de tekentaal te laten spreken. Een zeer boeiende tijd, waar ik veel van geleerd heb. Hoe ouder hoe wijzer gaat nog altijd vaak op!

Toen ik in 2009 samen met twee vriendinnen een galerie in Losser opende kwam mijn werk als tekentherapeut op de achtergrond. Wel vond daar de geboorte van het kinderatelier plaats, waar kinderen vanaf 6 jaar naar hartelust konden tekenen en schilderen. Maar de galerie slokte teveel tijd op en ik ging mijn eigen therapiewerk missen. Met pijn in m’n hart besloot ik de galerie vaarwel te zeggen. Het kinderatelier verhuisde naar mijn eigen huis, waar een serre was aangebouwd. Deze biedt voldoende ruimte voor groepen.

Inmiddels zijn we alweer twee jaar verder. Door mijn jarenlange ervaring, kennis en gebeurtenissen in mijn eigen leven is er nu een behoefte ontstaan de therapiewerkzaamheden uit te breiden en te verdiepen. Al tijdens mijn opleiding bleek mijn interesse en fascinatie voor het thema leven, afscheid nemen en het leven hierna. Vooral de werken van Elisabeth Kübler-Ross zijn voor mij een grote inspiratiebron geweest en hebben mijn visie op het leven veranderd en verrijkt. Met deze kennis, mijn eigen visie, die voortdurend wordt verhelderd en bevestigd door ontmoetingen met anderen, maar vooral door het volgen van mijn eigen innerlijke stem, wil ik de tekentaal inzetten om kinderen en volwassenen een stukje te begeleiden in hun ontwikkelingsproces.

Deze website is tot stand gekomen in prettige samenwerking met designer Dieneke Scholten van www.studiodas.nl  en tekstschrijfster Karin van Dam van www.spinnenwebteksten.nl