Hoe een verzoek “tot leven” komt

  

Opdrachten en verzoeken zijn altijd leuk. Het ‘dwingt’ je je te verdiepen in iets waar je normaal gesproken aan voorbij gaat. Je gaat nog meer uit je comfort zone. Voor een kunstenaar is dat –althans voor mij – een unheimisch prettig gevoel. Alsof ik op vakantie ga naar een land waar ik nog nooit ben geweest. Hoe zou het er zijn? Wat ga ik allemaal aantreffen?

Enkele weken terug benaderde Wendy Wessels van Twicedoubleyou mij. Zij schrijft prachtige gedichten en gaat een boek uitgeven. Een boek met gedichten over de songs van David Bowie. Geen vertalingen maar eigen spinsels. …

Enthousiast als ik altijd word van dit soort kunstzinnige uitdagingen zei ik graag ja!

Eerst maar eens verdiepen in de man met de -ogenschijnlijk- twee verschillende kleuren ogen. Eerlijkheidshalve moet gezegd dat ik vroeger geen fan was. Wel vond ik het een boeiende man (heerlijk extreem, doe maar gek!). Maar zijn liedjes bleven niet hangen. Zijn songteksten zijn op z’n zachts gezegd interessant. En als je de teksten op verklaring googled, dan zijn ze op velerlei manieren uitlegbaar.

Omdat ik intuïtief schilder moet ik telkens weer het vertrouwen hebben dat wat er (door me) komt het juiste is wat gepakt wil worden op doek. Best lastig in deze, omdat het toch over deze Bowie of zijn vaak metaforische songteksten moet gaan.

Een paar dagen geleden zat ik op een feestje. Van een stel wist ik dat zij grote Bowie-fan zijn. Dus maar eens een balletje opgegooid. Zij vertelde dat haar zwager (een aantal jaren geleden overleden) vooral de grootste fan was. Toen ze me vroeg of ik al wist wat ik ging schilderen, antwoordde ik: nee geen idee, maar het doek heb ik al wel helemaal blauw geschilderd, want ik voelde dat die kleur het moest worden. Op dat moment brak er waarschijnlijk iets door in haar, want er kwamen tranen. Ze legde uit dat het lievelingsliedje van haar zwager Blue Blue Electric Blue was (later opgezocht: de titel van het liedje is Sound and Vision) en dat haar man en zwager samen zijn uitvaartkist van binnen blauw hadden geschilderd… Kippenvel all over.

Een dag later keek ik op de bank de film Bohemian Rhapsody. Veel over gehoord. Toch maar eens kijken. En weer: ik was niet echt een Queen-fan, maar jee de film laat je echt achter de songs kijken en wordt het mooier, dieper, betekenisvoller. De film eindigt met het optreden van Queen op Live Aid. Wow, wow mooi gefilmd. Nieuwsgierig als ik ben wilde ik op youtube toch ook even het originele optreden bekijken. Op youtube was er echter nog meer te zien. Opeens zie je Queen in een optreden in een avondsetting (waarschijnlijk waren ze dezelfde dag nog afgereisd voor een tweede optreden voor dit immense project). Freddy zingt het liedje Under Pressure en ineens (was dit duet vergeten) haakt David Bowie in. Alsof de man inmiddels mijn buurman is geworden en ik hem persoonlijk ken, veer ik op van de bank en roep: Jaaaa, daar is ie!
Ik moest daarna wel heel erg lachen om mezelf.

David Bowie is gaan leven bij mij.

Het blauwe doek wacht en ik ga aan de slag…

Leave a Reply

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.